Seni hayal kırıklığına mı uğrattım? -1

Ekim 24, 2016

Cumartesi günü annem bendeydi. Hadi bir kahve yap, şöyle karşılıklı içelim dedi. Mutfağa geçtik. Bir yandan ocağa koyduğum cezvedeki kahveyi karıştırıyorum, bir yandan da sohbet ediyoruz. 

"Alıştın mı?" diye soruyor. 

"Eskiden parçaları hissediyor ama net bir bütünlük yakalayamıyordum, hiç bir şey bir türlü tam anlamıyla kristalize olmuyordu, şimdi ise eşya sevgisinden arınıp sadeleştikçe, o bütünlüğe bir adım yaklaştığımı hissediyorum" demek istiyorum. 


Ama şu anda duymak istediğinin bu cümleler olduğundan pek emin değilim. Kısaca "alıştım herhalde, şimdilik bir sıkıntım yok" diyorum. Cevabım annemi tatmin etmeye yetiyor. Bunu yüzünden geçen hafif tebessümde yakalıyorum. 

Kahvelerimizi yudumlarken laf nasıl oluyorsa bir arkadaşına geliyor. Telefonda konuşurken beni sormuş. Annem de geçiştirmiş. Yani şu anda kurumsal bir şirkette çalışmıyor olmamdan, seçtiğim hayattan bahsetmemiş. Neden böyle söyledin diye soruyorum, anlatsaydın keşke.. Bahsi açtığına pişman, belli. Şimdi iki saat soru soracak, didikleyecek, ben de açıklama yapmak istemedim diyerek mevzuyu savuşturuyor. Belki kendince haklı. Ama içimden bir ses tek nedeninin bu olmadığını söylüyor. Saçımın teline zarar gelse dünyayı karşısına alacak kadar beni çok seven annem, galiba o dünyaya seçtiğim hayatı anlatmakta, kızım artık bir şirkette çalışmıyor demekte zorlanıyor. İçim çok huzursuz ama tekrar aynı konuya dönmek istemiyorum. Havadan-sudan konuşmaya devam ediyoruz.  

Gittikten sonra bu mevzu aklımı ciddi biçimde kurcalamaya başlıyor. Kendimi annemin yerine koyuyorum. 

Acaba şu anda neler hissediyor?

Annem için yaşayamadığı, hep içinde ukde kalmış bir hayatın canlı bir tezahürüydüm, ta ki hepsinden vazgeçene kadar. Kendisine sunulmayan tüm imkanları bana sundu. İyi bir eğitim almam için uğraştı. Yıllarca kızım yurt dışında okudu, şimdi de İstanbul'da yabancı bir firmada çalışıyor diye bahsetti tüm arkadaşlarına. Tüm bunlar onun için bir övünç kaynağı olmasına rağmen ben hepsinden vazgeçiyorum dediğimde ise bir an bile tereddüt etmeden yanımda oldu. Sen nasıl mutlu olacaksan dedi. Kararımı hiç sorgulamadı. Acaba biraz daha dayansan mı demedi. 

Ben hiç anne olmadım. 

Dolayısıyla tek kız evladım "sade bir hayat yaşamak istiyorum" diye yıllarca sahip olmak için uğraştığı her şeyden vazgeçmek isteseydi nasıl bir tepki verirdim bilemiyorum. 

Ama bildiğim ve annemin mevzu arasında ağzından kaçırdıkları sayesinde ilk kez idrak ettiğim bir şey var. Ben bu hayatı seçtiğimde geride bıraktıklarımın sadece "dünyevi şeylerden" ibaret olduğunu sanıyordum. Bir gün bile geriye dönüp arkama bakmadım. Şimdi ise, ilk defa, annemin benimle canlı tuttuğu hayallerini ve bana dair gelecek umutlarını da çalmış olabileceğim gerçeğiyle yüzleşiyorum. 

Sadece kendimi düşünerek bencillik mi ettim?

Ertesi sabah uyandığımda aklımda sadece bu soru var. Cevabını öğrenmeden huzur bulmam imkansız.  Hemen mutfağa girip en sevdiği keki pişiriyorum. Sabırsızlıkla soğumasını bekliyor, güzelce paketleyip anneme koşuyorum. Bir süre konuyu nasıl açacağımı bilemiyorum. Çay içiyoruz karşılıklı. Bende ki tutukluğu hemen farkediyor. Kaç yıllık annem sonuçta. Neyin var evladım diye sormasını bekliyormuşum sanki. Pamuk elleri avuçlarımda...

Benim can'ım, bitanem diyorum, seni hayal kırıklığına mı uğrattım?

........

Devamı burada...

Bu Yazıları da Sevebilirsiniz

9 yorum

  1. şu anda evde çalışman kurumsal olmayan bir yerde çalışmandan daha iyi kendi işinin Amirisin bir patron yok sağlık sorunların olduğunda sana baskı yapacak kimse yoktur... bence annen etrafın ne düşüneceğinden çok senin geleceğin için kaygılanıyor tabi en iyi detayları o bildiği için

    YanıtlaSil
  2. Ama böyle yerde kesilmez ki😍😢😢

    YanıtlaSil
  3. hayalkırıklıgı kafamızda yarattıgımız sahneyle o ankı realıte örtüşmediğinde ortaya çıkıyor. önceki nesillerin yaşam seçimlerinde iyi işler, arabalar, mevkiler, ünvanlar vardı. bunlar varsa her şey yeterince iyiydi. artık öyle değil. onların da alışması için zamana ve karşısındakinin seçimleriyle %100 mutlu oldugunu hissetmeye ihtiyacı var. hem zaten ''seni ne çok ne mutlu ederdı annecim'' desek, ''beni en çok senin mutlu olman mutlu ederdi'' derler büyük ihtimalle.
    asıl sorumlu oldugumuz şey kendi mutlulugumuz.
    başlarda sert geliyor, bencillik geliyor -bencillik tanımı da kültürel bir betimleme, uymak zorunda değiliz- yapılanlara karşılık vermiyor muyum acaba diye düşünüyorsun, sonra çözülüyorsun.
    selamlar,
    sıla

    YanıtlaSil
  4. Yeni bir hayatı seçtiğimizde en zorlandığımız nokta; sevdiklerimiz ve onların duyguları olmalı

    YanıtlaSil
  5. En heyecanlı yerinde sezon finali yapan dizi gibi oldu şimdi ama :))) Devamını merakla bekliyorum... Sevgilerimle... :)

    YanıtlaSil
  6. merhaba,blogunuzu instagramdan keşfettim:) bu okuduğum ilk yazın. Bence şahane birşey yapmışsın. Bende senin gibi buyukşehirden kuçuk yere kaçan biriyim.Açıkçası seni de çok tanımıyorum. Diğer yazılarını okudukça tanışacağız:) sadece şunu demek istedim, acaba sen annenin hayallerini mi çaldım yoksa o hayllerini senin sırtına yükleyip farkında olmadan seni ağırlaştırdı mı? tabii ki annelerimiz bizim için en iyiyi istiyorlar. Ama sonuçta bu senin hayatın. senin seçimin. Bence annenin de senin yanında durmuş ve desteklemiş olması şahane birşey. Varsa da bi hayal kırıklığı sen çok üstüne alma derim ben nacizane ;) Sevgiler...

    YanıtlaSil
  7. genel olarak ailelerde böyle bir durum vardır bende anneme sgk pirimim dolsun daha çalışmam dediğimde -aa üniversiteyi boşuna mı okudun sen? yıllarca emek verdin başkası mı geçicek yerine ? der. bi an düşününce -hakkaten yaa çalışırım ben derim sonra gazın etkisi geçince yine bıkkın yılgın bana geri dönerim ve hayallere dalarım.. bahçeli bi evim olsa..sabahları uykuya doysam..

    YanıtlaSil
  8. Bu yazınıza da bayıldım. Anne babanızın ellerinden öperim. Geçekten benden çok selam söyleyin. İnşallah ben de oğlum için böyle yapabilirim.
    Farkındalığımın başlangıcındayım, yolumu aydınlatıyorsunuz.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. çok teşekkür ederim, selamınızı mutlaka iletiyor olacağım. yolumuz birlikte aydınlanıyor... selamlar..

      Sil

İzleyiciler

E-mail ile Abonelik