Sevdiklerinizin kıymetini yaşarken bilin

Eylül 11, 2016


30'lu yaşlarımın başından beri bazı istisnalar hariç bayram tatillerini hep ailemle geçirmeyi tercih ettim. Çalışma hayatı bize bayram tatillerinin "kaçmak, uzaklaşmak" olduğunu dikte etse de buna hep karşı çıktım ve tatil planlarımı bayramlarda yapmamaya özen gösterdim. 

Ailemin bana ihtiyacı yok. Çok şükür sağlıkları yerinde. Dostları, ziyaret edenleri var. Telefonla da arayıp bayramlarını kutlayabilirim. Aslına bakarsanız, benim evlat olarak onlara, onların bana olduğundan daha çok ihtiyacım var. Bir gün onları kaybedersem bayramlarda boğazımda bir yumruyla oturup keşke yanımda olsalardı diye hayıflanmak istemiyorum. Onların şefkat ve sevgisini elimde fırsat varken sonuna kadar yaşamak istiyorum. Bayram sabahı kahvaltıyı annemin elinden yemek istiyorum. Babamın elini öpüp harçlık almak istiyorum (evet koca dana oldum, hala harçlık alıyorum). Sonra annemin o baklavasının tadına bakmadan bayram bayram olur mu hiç? Eve gelen misafirleri evin kızı olarak ben ağırlamak istiyorum. Bayram akşamı yemekte bahçedeki masanın etrafında toplanıp eski günleri konuşabilmeyi istiyorum...

Bu aslında sade hayatımın da bana kattığı duygulardan birisi. Daha çok minnet, daha çok vefa ve hayatımda gerçekten önemli olan şeylerin kıymetini anlama... Yaşantıma değer katanlarla daha çok vakit geçirme isteği.. 

Kısaca diyeceğim şu ki sevdiklerinizin kıymetini onlar hayattayken bilin. Henüz bir aileniz varken en azından bayramın ilk gününü onlarla geçirin. Bu yazıyı tatildeyken okuyorsanız da hiç üzülmeyin. 

Mutlu bayramlar..

Bu Yazıları da Sevebilirsiniz

1 yorum

  1. Hayatımda daha önemli olan şeylerin kıymetini ilk anladığımda annem bu hayattan gitmişti.. Liseyi henüz bitirmiştim,annem yoktu ama onun özenle baktığı,sakladığı her eşyası yanıbaşımdaydı da annem yoktu ama...O zaman anladım eşyanın bir önemi olmadığını ama sadeleşmek henüz hayatımda yoktu.Öylece yaşadım yıllarca,taa ki yirmi sene sonra da 38 yaşımda babamı kaybedince anladım ki sevdiğim en değer verdiğim annem babam yok ama eşyaları var..Evet onların hatırası bu eşyalar ama onlara sarılamıyorum,onlarla konuşamıyorum..Hayatımı sadeleştirmemle ilgili ilk ciddi adımları o zamanlar attım,eşyanın hiçbir önemi yoktu önemliolan insanın kendisiydi.Şimdi çocuklarımla daha sade bir hayat ama daha kaliteli bir hayat geçirmek için çalışıyorum..

    YanıtlaSil

İzleyiciler

E-mail ile Abonelik