Sabahları koşuya çıkmak ( ya da en azından niyet etmek )

Temmuz 03, 2016



Spor yapmayı ihmal edebileceğim aklımın ucundan geçmezdi. Ama onu da yaptım. Son 4 aydır yaşadığım hastalıklar, yoğun iş temposu, zamansızlık gibi enerjimi aşağıya çeken bahanelerden dolayı yürüyüşe bile çıkamadım. Ki benim spor anlayışım koşmak demek. Ya da spinning dersleri. Öyle yürüyüş filan kesmiyor. Böyle kana kana terlediğim zaman ancak spor yapmış hissediyorum. Neyse işte bu sabah uykularımı alıyor olmanın verdiği dinlenmişlikle çok enerjik uyandım ve canım koşmak istedi. Geçirdim tozlanmış spor ayakkabılarımı ayağıma. Attım kendimi yollara. Tabi siz şöyle koştum, böyle uçtum dememi bekliyorsunuz ama koşamadım. Antrenmansızlıktan yola yapışıyordum az kalsın. Zor döndüm eve. Kısaca artık şu koşuları rutine sokmamın zamanı geldi. Neyseki yollar bomboştu da kimse görmedi çırpınışlarımı. 

Eve döndüğümde minik bir süprizle karşılaştım. Çileğim var artık benim.

 Ufacık şeylerle mutlu olabilmek ne güzel. Azla yetinmek. Aslında azın çok olduğunu hissetmek. Azaldıkça çoğalmak... 

Hepinize keyifli pazarlar dilerim🎈

Bu Yazıları da Sevebilirsiniz

0 yorum

İzleyiciler

E-mail ile Abonelik